بچه من الان بیشتر تو وبلاگ تهرانپارس می نویسم 
.
آخه سرم خیلی شلوغ پولوغه
.
بعدشم تو فکرم دوباره وبلاگ چشمان سیاه رو راه بندازم
. این بار به
عشقه دله خودم نه برای کسی
. هر چند قبلشم برا کسی نبود .
راش بندازم حتما خبرتون می کنم . راستی شما هم بیاین تهرانپارس
منتظرتونم روش کلیک کنی میای پیشم 
گفته که دیگه نمیاد پیشم .
اما من می دونم اون میاد .
به اون خدائی که می پرستم .
منظورم اون نبوده .
امیدوارم همین یک کلمه حرفمو باور کنه .
بهم یه فرصت بده .
به خدا سوگند که با تو نبودم .
به خدا قسم منظورم تو نبودی .
همش یه سوئه تفاهمه باور کن ؟!
من میام درباره تو این حرفارو بزنم !!!
منتظرتم مثل همیشه !!!!
من آن گلبرگ مغرورم که ميميرم ز بي آبي
ولي با خفت و خواري نمي گردم پي خاري
من پذيرفتم شکســــــــت خويش را پندهاي عقل دور انديش را من پذيرفتم
که عشق افسانه است اين دل درد
اشنا ديوانه است. ميروم از رفتن من باش شــــــــــــاد از عذاب ديدنم
ازاد باش گر چه تو زودتر از من
ميـــــــــــروي آرزو دارم ولي عاشق شوي ارزو دارم بفــــهـــــمي درد
را تلخي برخورد هاي سرد را
میون نگاه سردت منم و یه تن خسته
می خوام از دلم بخونم اما این دل که شکسته
می خوام از تو باز بخونم تو که بی وفا ترینی
می خوام از نگات بگم باز با همین زبون بسته
کاشکی تو عمق وجودت یه گلی بود یا که گلدون
تا با دستای کبودم آب بدم ریششو از جون
اما تو وجود سردت نه گلی هست نه درختی
به قول شاعر
این شعره قشنگو یه آدم فرستاده . که ازش تشکر می کنم .
همچنین از سما خانم هم که با نظراتش کمکم می کنه ممنونم .
بعد از اون هم از همه شما که با نظراته خودتون تنهام نمی ذارید .
چه قدر سخته تو چشماي کسي که تمام عشقت رو ازت دزديد
و به جاش يه زخم هميشگي رو به قلبت هديه داد زل بزني و
به جاي اينکه لبريز کينه و نفرت شي
حس کني هنوزم دوسش داري
چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواري
تکيه بدي که يه بار زير آوار غرورش
همه وجودت له شده
چه قدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني
اما وقتي ديديش هيچ چيزي جز سلام نتوني بگي....
چه قدر سخته وقتي
پشتت بهشه دونه هاي اشک گونه هاتو خيس کنه
اما مجبور باشي بخندي
تا نفهمه هنوزم دوسش داري
چه قدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ ديگري ببيني
و هزار بار تو خودت بشکني و اون وقت آروم زير لب بگي :
خسته ام ...بی حوصله ام ...عصبانی ام ..غمگينم ...دلتنگم ...
واقعا می شه اين زندگی اينقدر خوبی هاش زودگذر نباشه؟؟؟
يا رب مرا ياری بده تا خوب آزارش کنم
هجرش دهم زجرش دهم خوارش کنم زارش کنم
از بوسه های آتشين وز خنده های دلنشين
صد شعله در جانش زنم صد فتنه در کارش کنم
در پيش چشمش سیری ويران ز دست ديگری
از رشک آزارش دهم وز یصه بيمارش کنم
هر شامگه در خانه ای چابک تر از پروانه ای
رقصم بر بيگانه ای وز خويش بيزارش کنم
گيسوی خود افشان کنم چشمان خود گريان کنم
با گونه گون سوگندها بار دگر يارش کنم
جون يار شد بار دگر کوشم به آزار دگر
تا اين دل ديوانه را راضی ز آزارش کنم
,,,,,,,,,,,,,
باران...
...
امشب باران می بارد و من ناخودآگاه شعری را زمزمه می کنم ...
دل من سخت گرفته است از این دوری شوم
طاقت دوری یک لحظه دگر نیست مـــــــــــرا
وای از این کندی هر ثانیه از دلتنگــــــــــــــی
که دگر تاب درازای گذر نیست مـــــــــــــــــرا
سایه اشک به چشمان یمینم جاری اســت
که ز احوال تو دیری است خبر نیست مـــــرا
تار و پود دلم از با تو نبودن پوســــــــــــــــیـد
بی تو آرامش شب تا به سحر نیست مــــرا
تن من خسته از این روزهای بی حاصــــــــل
بی تو اطراف تن خسته سپر نیست مــــــرا
درد هجران تو بسیار کشیدم لیکـــــــــــــــن
سیر دیدار تو درمان دگر نیست مـــــــــــــــرا
از ین دوری تو قلب من آتش بگرفــــــــــــت
زیر خاکستر دل هیچ اثر نیست مـــــــــــــرا
رسم عاشق سفر از وادی معشوق نبـــــود
به تو سوگند دگر شوق سفر نیست مــــــرا
مه من رو بنما بی تو دلم یمگین اســـــــت
بی تو از این ره اندوه گذر نیست مـــــــــــرا
بدانید
مرگ را بگویید کسی اینجا به انتظار ایستاده
مرگ را بگویید
من هستم
کسی که میعاد گاه را ترک نکرده است
من از خورشید آموخته ام
سوختن و تکرار را
در آب دیدم خداوند هست
من خداوند را فهمیده ام
چشمانم از آسمان بارانی ترند
اما گلویم هنوز
سکوت می نوشد
من بغض خواهم کرد
اما
اشک نخواهم ریخت
دار تنهایی من رنگین است
آن قدر رنگ وا رنگ
که نخواهی دانست
من در کجای این همه زشتی نشسته ام
تاریک تر از شب و
شکسته تر از پیری
تنها تر از خداوند حتی
هستم
نیرنگ چشمانت مرا شکست
صدایی نخواهی شنید هیچ گاه
اما
بدان همین که من
شکسته ام
به چشمي نگاه نکن اگه دروغ خواهي گفت
به کسي سلام نده اگه خداحافظي در پيش است
دست کسي را نگير اگه رها خواهي کرد
به کسي نگو دوستت دارم
اگه ديگري در فکرت است ...
کاش رها ميدشم از کاش ها....کاش...
بايد رفت....
بايد حصارها را در هم کوبيد...
بايد ....بايد ها را انکار کرد...
بايد واژها را
مانند اشکهايم رها کنم
بايد زندگي کنم...
بايد..براي بايد ها باشم....
قلبم از بايد ها تير ميکشد....
واژها از بايد ها خسته اند.....
دلم ميخواهد بروم...
بروم جايي که دريايش..هميشه آرم است..
واژه اش...
واژه ي آسمان است...
مهتابش هميشه نوراني....
جايي که انتهاي قلبم آنجاست..
جايي که واژه نداند کجاست...
فقط ميخواهم بروم.....
دلـم ميخواهم.....ب ـ ر ـ و ـ م !!
من آن رنجیده خاطر اسیر چشم یار بی وفایم
من آن رفته از یاد در این دونیای بی عشق و وفایم
من آن گمگشته در ظلمت شبهای سیاه و تارم
من آن خسته دل در فکر رهایی از زندانم
من آن اسیر
من آن دیوانه در شهر و دیار عاقلانم
من آن سکوت مرگبار در کنار هزاران فریادم
